Günesin Kizi

Günesin Kizi derlerdi ona,
O dünyaya uzak,
Dünya da ona uzakti hep.
Günesin Kizi derlerdi ona,
O sevgiye uzak,
sevgi de ona uzakti hep.
Günesin Kizi derlerdi ona ama
O isitmak değil,
Kalbini isitacak bir günes ariyordu.
Günesin Kizi derlerdi ona
ama
O aydinlatmak değil,
Gecelerini aydinlatacak bir ay ariyordu.
Günesin Kizi bir gün Gönül Tanrisina yalvardi;
Tanri bu yalvarisa kayitsiz kalamadi,
Ve bir peri kizi ile haber gönderdi.
De ki o Günesin Kizi’na;
Herkese her istediğini hemen vermedim.
Nasil cicek acmak icin baharı,
Güneş doğmak için sabahi,
Kelebek ucmak için kozasindan cikmayi bekliyorsa,
O da, kalbini yakacak ask atesi icin bekleyecek
kader carkinin duraklarini.
Kiz sabirsizdi.
Ciceğin baharı,
günesin sabahi beklemesi kadar bekleyemezdi.
Gönül tanrisi Günesin Kizi’nın isteğini yerine getirdi
Ve
Sevgi oklarini
bir bahar günü yagdirdi Günesin Kizi’nın üzerine.
Günesin Kizi acti yüreğini,
Ask yüregine dogdu.
Bu sicaklik atese döndü, kavurdu yüregini.
Esen yele döndü, aklini başindan aldi;
Sele döndü, damla damla akti gözlerinden.
Ask sarhosu olmustu Günesin Kizi.
O sarhoslukla anlatamadi sevgisini Ay’ın Ogluna.
Ay’in Oglu diyordu ona,
O sevgiye uzak,
sevgi de ona uzakti hep.
Hic bir sey söylemeden ayrildi Günesin Kizi,
Ay’in Oglu’ndan.
Ve sonra
Gönül Tanrisinin sözü geldi aklina.
Bekleyememisti Cicegin bahari,
günesin sabahi beklemesi gibi…
Harcamisti sevdasini sabirsizligina.
Yüregindeki atesle hep bekledi Ay’in Oglu’nu
Kac bahar daha bekleyecegini bilmeden…
Yanginlardaki yüregi ile yalniz ama umutlu.
Günesin Kizi derlerdi ona
O sevgiye uzak,
sevgi de ona uzakti hep.

Alıntıdır