SÜRGÜNÜM
Sensizlikten sürgünüm
Yalnızlıklar krallığına sürgünüm
Sensizlikten dilim yandı artık
İsmini söylemek istemiyor dudaklarım
Ben sensizlikten sürgünüm
Ben hayattan sürgünüm
Kapı eşikliğinde bıraktım şimdi aşkımı
Sen onu da görmezsen
Ben
Yalnızlıktan yalnızlığa
Sürgünüm
Sen aynı anda yıktın her şeyimi
Bir 7 nokta şiddetinde ağır hasarlı
Bir deprem oldun benim için
Şimdi enkaz altında kalbim
Aşkım can çekişiyor
O enkaz altında
Sen de yürek varsa
Kurtar hadi seni seven bu kalbi
Ben
Acılardan acılara sürgünüm
Sürgünüm
ağlamak ağlamak istiorm saatlerce ağlamak
o bana bakmayan güzel gözlerine akmak istiorm
içinde hayat boyu sürüklenmek
neden böyleim neden her dönemeçte ben yoruldum diyorm
neden hep pes ediorm neden
nedir inancımı kıran şey saatlerce düşünüorm ama
cevap weremiorm...
sensiz bi hayatı öle umut ediorm ki bazen
ama bazen de diorm ben onsuz bi hiç hayat
bu yazıyı kime yazdığımı dair bilmiorm
sonsuz bir boşluktayım sanki
o boşluk içinde boğulmak bu saçma hayattan kurtulmak
istiorm!!!
allahım nedir şu anda içinde bulunduğum şey
sonsuz bir özlemmi yoksa gelip geçici bir aşk mı
ben aşık mıyım?
o güzel gülümsemen beni bu saçma hayattan alıo sanki
bu saçma hayattan bir an olsn uzaklaşıorm senin o
gülümsemene bakınca
aşık olmayan bi insan acaba bunları yazabilir mi
ama ben kime aşığım
aşk ne dirki?
saçma bi hayat tecrübesi mi yoksa sonsuza kadar sürecek
bi saçmalık mı?
neden aşk denilen şey hiç bir zaman onun kalbine uğramıo
neden neden neden beni bu boşluklara bırakan şey ne
neden bana acımıo
allahım bu bana bi sınav mı
şuracıkta canımı alsan olmaz dimi
yoruldum allahım şu yaşımda yoruldum
pes ediorm!!!
