Yagmur ve Özlem
siradan bir gündü ama ben bu günü siradanliktan kurtarmak istiyor,yagmurun yagmasi ve delice islanmak istiyordum.bu duygular içinde oturdugum yerden kalkarak pencereye dogru yaklastim.camdan disari bakinca,yüzümde tatli bir tebessüm olusmustu.havanin yavas yavas kapanmasindan olsa gerek.bulutlar bu masum istegimi duymus olmali,birer birer birlesiyorlardi.üstüme kalin bir seyler almadan,hiç düsünmeden kendimi disari attim.basimi gökyüzüne kaldirarak yagmurun yagmasini bekliyordum.bu bekleyis çok sürmedi ve yagmur toprakla bulusmustu.bir çocuk gibi mutluydum.topragin o büyüleyici kokusunu içime çekmek daha bir huzurlu ediyordu beni..Allah’im bu ne anlatilmaz,tarifi olmayan bir duyguydu.iliklerime kadar islanmistim..ya o yagmurun altinda sigara içmek yok muydu !!her kes bir taraflara kaçisirken ben halen yagmurun altindaydim.insanlarin tuhaf ve bir o kadar saskin bakislarina aldirmadan islaniyordum.
ama bir seyler eksikti,bu eksiklik aklima geldiginde daha bir hüzünleniyordum.yagmur damlalari göz yaslarimla karisarak kirli sakallarimdan asagi dogru akiyordu...kimsecikler yanimda yoktu.. ne vazgeçilmezim ne de bir dostum vardi.oysa ne kadar isterdim yanimda olmalarini....
yagmur yavas yavas dinmeye basliyordu.bir sigara daha yakarak,yagmurla beraber bende aglamistim bu ayriliga...yagmur bunu hissetmis olmali ki bir den duru verdi..
bense yavas adimlarla yol almaya baslamistim,nereye gidecegimi bilmeden.belki yeni bir yagmurun yagacagi kente dogru....
