ZEM, -mmi a. (ar. zemm). Esk.
1. Bir kimseyi kınama, ayıplama: "O ne çiçektir! Ne çiçektir bilirizi Denilir. Bir yabancı bunu tercüme etse zanneder ki bir methiyedir. Bilakis zemdir" (R. H. Karay).
2. Zemm etmek -» ZEMMETMEK.

—isi. huk. Bir kişinin bir başkası aleyhinde suçlamada bulunması, kişisel bir durumunu açıklaması, onun namus ve şerefine dokunacak fiilleri yaptığını söylemesi.

ZEM a. Yörs. Seram.
1. Desen fonu.
2. Boyanmamış seramik rengi.