ZEYİL, -yli a. (ar. zeyf). Esk.
1. Bir şeyin devamı, sonradan eklenen kısmı, eki.
2. Kuyruk.
3. Etek: 7âw/-üz-zey/(eteği uzun; iffetsiz kadın)
4. Son, sonuç.
5. Zeyl olmak, eklenmek: “Fakat herhalde kalb ağrısına zeyl olan, müzmin ve gizli bir illetti” (HE. Adı var).

—Esk. anat. Zeyl-ı dudi-i averi, körba- ğırsak.

—Ed. Bir yazıya ek olarak yazılan yazılar. |;Bir yapıtı tamamlamak için yazılan başka bir yapıt. (Örn. Zey!-i sıyer-i Veysi. [Vey- si’nin Siyer'ine yapılan ek].)