ZİHAF a. (ar zihaf). Ed. Aruz vezninde sözcüklerin kalıba uydurulması için uzun hecelerin kısa okunması. (Karşt. İMALE.)

—ANSİKL. Ed. Zihaf, bir aruz kusurudur. Ancak söyleyişe uygun düşen, dinleyeni yadırgatmayan örnekleri hoş görülür. Örn. "Nedir bu tali ile derdi Nef'i-i zârın / Ne şuhu görse mülayim dedikçe âfet olur" (Bu inleyen Nef'i'nin kaderden çektiği nasıl bir derttir? Hangi güzeli sevip yumuşak başlı dese bela oluyor.) [Nef'i], Burada bir kapalı ve bir uzun heceden oluşan Nef’i ( ) sözcüğü, vezin gereği bir kapalı ve bir kısa hece biçiminde (—) okunmakta, ancak bu söyleyiş çirkin görünmemektedir.