YETKİLİ sıf.
1. Kimi işleri, işlemleri yerine getirme hakkı bulunan kimse, makam için kullanılır, selahiyetli: Yetkili kişiler, yetkili merciler. Bu konuda yetkili olan validir. Açıklama yapamam, bu konuda yetkili değilim.
2. Bir davaya bakma hakkı olan mahkeme için kullanılır.
3. Bir kimseyi yetkili kılmak, ona yetki vermek, onu yetkiyle donatmak.

♦ a. Kendisine yetki verilmiş kimse; Bilgi almak için bir yetkiliye başvurmak. Belediye yetkilileri.

—Huk. Kamu yetkilisi, devlet ya da herhangi bir kamu kuruluşu adına hareket etme yetkisine sahip kimse.