VAHŞET, -ti a. (ar. vahşet). Acımasızlık, kıyıcılık, hoyratlıkla belirlenen durum ya da eylem; vahşilik, yabanıllık: Bu ilkelerden vazgeçmek bizi vahşete götürür, işkenceye başvurmak vahşettir.

—Esk.
1. Issızlık, tenhalık.
2. Korku, ürküntü.