VEFA a. (ar. vefS).
1. Sevgide, dostlukta süreklilik, bağlılık, sebat.
2. (Ömrü) vefa etmek, yetmek, yetişmek: Ömrümüz vefa ederse bunları tamamlarız.

—Esk. Vefa-bigâne, vefaya yabancı, vefasız. || Vefadar, vefalı: "Hâlim bilip derdim sorup bana vefadar olmadı" (Yunus Emre, XIII. yy.). || Vefa-perver, sözünde, bağlılığında duran, vefalı. || Vefa-peryvest, sevgisine, sözüne bağlı. || Vefa-şiar, vefa, bağlılık gösteren.

—Huk. Vefa hakkı, GERİ* alim HAKKl'nın eşanlamlısı.