ÜÇÜZ sıf. ve a.
1. Bir batında dünyaya gelen üç kardeş için kullanılır.
2. Üç yanlı, üç kollu, üç parçalı vb.; üçlü: Üçüzlü şamdan
3. Üçüz doğurmak, üçüz çocuğu olmak.

—Bot. Eşit üç parçalı organa denir || Üçüz erkekorganlı, ipçikleri üç ayrı demet halinde kaynamış olan erkekogranlı bitkilere denir.

—Kad. doğ. Üçüz gebelik, üç embriyonlu ya da dölütlü gebeliğe denir.