TABANLI sıt.
1. Tabanı olan.
2. Sıf. + tabanlı, tabanı belirtilen nitelikte ya da sayıda olan şey için kullanılır: Geniş tabanlı bir koalisyon. Üç tabanlı çelik tencere.

—Bot. Birleşik tabanlı, dipten birleşik olan karşıt organlara, özellikle yapraklara denir (hanımeli). [Yapraklarda sap sanki bir yaprağı deliyormuş gibi görünüyorsa, birleşik kınlı sıfatı tercih edilir.]

—Ev eşy. Çift tabanlı, iki kat alüminyum (ya da başka bir metal) arasına yerleştirilmiş bir bakır tabakasından oluşan tencere ya da tava.