TAHTİE, ya da TAHTİYE a (ar. tahthe). Esk.
1. Bir kimsenin yanlışını çıkarma,
2. Kınama, azarlama.
3. Tahtie etmek, birinin yanlışını çıkarmak; kınamak: “Yunan etkârı umûmiyesi Atina hükümetini Ankara ile doğrudan doğruya uztaşa madiği için tahtie etmesin..." (Y K. Beyatlı).