TEFRİH a. (ar. ferah'tan tefrih). Esk.

1. Ferahlandırma.
2. Tefrih etmek, ferahlık vermek: "Kalbi, bir fikri hamiyet kadar tefrih edecek bir şey olamaz" (H. Z. Uşaklıgil).


TEFRİH a. (ar. feriden tefrih). Esk. Filizlenme, gelişme.


—Esk. biyol. Devri tefrih, kuluçka devri.

—Esk. tıp. Vakti tefrih, çiçek aşısının yapılmasından etkisini gösterinceye kadar geçen zaman.