TEN a. (fars. ten).
1. insan bedeninin dış yüzü: Fanilayı tenine giymek. Yumuşak bir teni var.
2. Yüzün rengi, tonu, parlaklığı: Koyu, soluk, mat bir ten.
3. Esk. Vücut, beden: Ölürse tenler ölür /Canlar ölesi değil (Yunus Emre, XIII. yy.).
4. Ten fanilası. doğrudan doğruya vücudun üstüne giyilen fanila. || Ten rengi, beyaz insanların teninin rengi; bu renkte olan şey için kullanılır.

—Esk. Ahenten, sağlam yapılı, sağlam bünyeli. || Nerm-ten, cildi, vücudu yumuşak olan.