TEYİT a. (ar. eyd 'den te’yid). Esk.
1. Sağlamlaştırma, sağlam hale gelme.
2. Doğrulama, doğruluğunu kanıtlama: "Teyidi Hudadtr işi ne hile vü ne dek" (Nedim, XVIII. yy.).
3. Teyit etmek, sağlamlaştırmak; doğrulamak, desteklemek, gerçeklemek: "...Bedrettinhakkında vermiş oldukları bilgilerin birbirini teyit ettiği görüşüne bağlamıştır" (N. Kurdakul).

—Tic. huk. Teyit mektubu, tarafların sözlü olarak ya da telgraf veya telefonla yaptıkları bir sözleşmenin içeriğini gösteren yazı. (Teyit mektubu, genellikle tacirler arasında kullanılır. Teyit mektubunu alan taraf, aldığı tarihten başlayarak sekiz gün içinde bir itirazda bulunmazsa, teyit mektubunun daha önce sözlü olarak yapılmış beyanlara uygun olduğunu kabul etmiş sayılır [Türk. Tic. k. md. 23].)