TEZAT, -tı a. (ar. zıdd'dan tezadd).
1. Birbiriyle çelişki içinde olan, birbiriyle çatışan şeylerin, kimselerin durumu; karşıtlık: Fikirleriyle davranışları arasındaki tezat.
2. Tezata düşmek, sözleri birbiriyle çelişmek, biri ötekini tutmamak.

—Ed. Anlamca birbirine karşıt sözcüklerin bir arada kullanılması. (Örn. “Ağlarım hatıra geldikçe gûlüştûklerimiz" (Mahir). Burada "ağlamak” ve "gülmek" sözcükleri arasında tezat vardır.)