TUTKUN sıf.
1. Bir şeye tutkun, ona tutkuyla bağlı olan kimse için kullanılır: Doğaya tutkun bir insan.
2. Bir kimseye tutkun, ona gönül vermiş, âşık olmuş kimse için kullanılır: Komşunun kızına tutkundu.
3. Esk. Çekingen, utangaç.
4. Esk. Felçli, inmeli.

♦ a. Bir şeye aşırı ölçüde düşkün olan, onu bırakamayan kimse; düşkün, müptela: Uyuşturucu tutkunu. Futbol tutkunu.