TÜMLEYEN a. Dilbil.
1. Yapısal söz diziminde, fiil öbeğini tümleyen ılgeç sentagması. (L. Tesniâre eyleyene karşıt olarak kullandığı tümleyene yeniden canlılık kazandırmıştır; her fiil türü için sayıları belirli olan eyleyenlere karşılık, oluşun koşullarını gösteren tümleyenler belirsiz sayıdadır.)
2. Tümleme bağıntısı içindeki iki sözlük birim için kullanılır. || Tümleyen dağılım, hiçbir zaman aynı bağlamda rastlanmayan iki dilsel birimin birbirlerine göre durumu. (Birleşimsel değişkelerin durumu: sesbirimsel değişkeler, biçimbirimsel değişkeler vb.) || Tümleyen tümce, temel tümcedeki bir öğenin özne ya da yüklem tümleç işlevli bir ad öbeğiyle eşdeğerli bağımlı tümce.

—Bilş. DEĞİL’in eşanlamlısı.

—Geom. ve Küm. kur. TÜMLEÇ'in eşanlamlısı.