ŞAFAK a. (ar. şalak)
1. Güneş doğmadan az önce ufukta beliren aydınlık.
2. (Birinde) şalak almak, birden güç ve önemli bir durumla karşı karşıya bulunduğunun ayrımına vararak kaygılanmak: Gelenlerin çok olduğunu görünce bizimkilerde şafak attı. || Şalak sökmek, sabaha doğru ortalık ağarmaya, karanlık aydınlı ğa dönüşmeye başlamak: Şalak sökerken yola çıktılar.

—Esk.
1. Güneş battıktan sonraki alacakaranlık,
2. Şafak-alud, kırmızı. || Şalak -gün. şafak renkli, kızıl. || Şalak-nümun, gurup rengi, kızıl.

—İsi. Müslümanlıkta Ebu Hanifeden aktarılan bir görüşe göre şafak, "güneşin batışından sonra ufukta beliren kırmızılığı izleyen hafif bir ağartı” anlamına gelir Şafak kaybolunca, akşam namazının vakti bitmiş, yatsı vakti gelmiş olur.