ŞERİF sıf. (ar. şereften şerif). Esk.
1. Kutsal: Camii şerif.
2. Soylu, yüksek,
—isi. Hz. Muhammet'in torunu, halife Ali’ nln oğlu Hasan'ın soyundan gelenlere ve Mekke emirlerine verilen unvan. (Bk. ansikl. böl.)
—Tar. OsmanlI devletinde Mekke valisinin unvanı.
—ANSİKL. Başlangıçta genellikle soylu, yüksek, saygın kişi anlamında kullanılan şerif deyimi sonradan Mekke’nin yönetimini elinde bulunduranların unvanı oldu. Mekke'de yönetim Hasan’ın soyundan gelenlerin eline geçince, bunlar da şerif unvanıyla anıldılar. Buna karşılık halife Ali' nin öteki oğlu Hüseyin'in soyundan gelenlere seyit denildi. Ancak, genellikle halife Ali'nin soyundan gelenlere hem şerif hem de seyit denildiği görüldü. Bu sülaleye ayrıca ehl-i beyt, ehl-i abâ gibi saygı ifade eden başka adlar da verilmiştir.
ŞERİF a. (ing. sheriff).
1. Büyük Britanya'da her kontlukta krallığı temsil eden idare memuru.
2. ABD’de seçimle göreve getirilen, sınırlı adli yetkilere sahip memur.
Kaynak: Büyük Larousse
