SAPSIZ sıf.
1. Sapı olmayan.
2. Sapsız balta, koruyucusu, dayanağı olmayan kimse. II ipsiz sapsız — İPSİZ.

—Bot. Görünürde sapı olmayan bitkiye ve arada bir uzantısı olmadan doğrudan doğruya gövdeye ya da köke bağlanan organa denir. (Karşt. SAPLI.) [Aslında böyle bitkilerin sapı çok kısadır; bu durumda yapraklar, örneğin karahindiba ve sinirotunda olduğu gibi, kök boyundan çıkar ve rozet gibi yayılır.]

—Patol. Sapsız ur, bir sapla ayrılmaksızın komşu kısımlara yayılmış olan ur.

—Tüt. Sapsız tütün, orta damarıyla ve yaprak ayasının uzantısı ile doğrudan doğruya sapa bitişmiş olan tütün yaprağına denir.