SAVAT a Kuyuma Esas maddesi gümüş sülfür olan siyah bir minenin, gümüş bir levhanın önceden hazırlanmış bölümlerine kakılmasıyla gerçekleştirilen süsleme tekniği; bu yolla elde edilen süs eşyası.

—AnsIkl. Her şeyden önce çizgilerin zarifliğini gözeten bir süsleme yöntemi olan savatı Yunanlılar büyük bir olasılıkla biliyorlardı; BizanslIlar da bu tekniği kullandılar Fransa'da Marsilya, daha VII. yy.'da bu alanda canlı bir merkezdi. Fransız keşiş Thâophile Traite des divers arts (Çeşitli sanatlar üzerine inceleme) adlı yapıtında (XII. yy.) bu yöntemi ayrıntılı bir biçimde anlatır; Louvre müzesi’nde de XIII. yy. sonlanna ait savatlı bir fıbula vardır. XV. yy.'da savatlama sanatı özellikle İtalya'da gelişti; Uffizi müzesi'nde bulunan, M. Fıniguerra'nın Banş öpücüğü adlı yapıtı, belki de tarama gravürün ilk örneğidir; Paris’teki Bibliothöque nationale’de bu savatın, kakma yapılmadan önceki örneğinin kâğıt üzerine bir baskısı bulunmaktadır Çoğu kuyumculukta kullanılmak üzere yapılmış olan en önemli savat işleri arasında, XV. yy’dan Pollaiolo'nun, C. Foppa’nın (ıl Caradosso), XVI. yy.'dan Modenalı Nicoletto'nun, B Cellini, E. Delaune'un; XVII. yy.'dan Toutin, Jacquard, Christollien; Gâdöon Lögarâ'nin yapıtları sayılabilirİslam kuyumculuğunda üç tür savat vardır: düz savat, tırtıllı savat (perdaz) ve oyma savat (şikâf). Bu tür bezemeye özellikle Anadolu, Irak, İran, Türkistan ve Kafkasya’da rastlanır.