SEFA a. (ar. şafta).
1. Üzüntülerden, kaygılardan uzak olma, gönül rahatlığı, rahatlık.
2. Eğlence.
3. Sefa pezevengi, eğlence ve zevke aşırı düşkün olan kimse (tkz.). || Sefasını sürmek, bir şeyin ya da bir durumun getirdiği olanaklardan, flütün boyutlarıyla yararlanmak: O evin yapılmasında cefayı biz çektik, şimdi serasını onlar sürüyor.

—Esk.
1. Saflık, duruluk.
2. Sefa-bahş, huzur veren, neşelendiren. || Sefa-cu, huzur, neşe arayan. |l Sefa-perver, neşeli, rahatlık veren. || Sefa-yab, neşelenmiş, huzura kavuşmuş. || Sefa-yı hatır, iç rahatlığı, huzurlu olma. || Sefa-yı hilkat, yaradılışın zevki. || Sefa-yı visal, kavuşmanın neşesi: "Onun sefa-yı visaliyle şair olmuş- ken/nasıl firakını tasvire iktidarım olur?" (Tevfik Fikret).

♦ be. Sefa bulduk, "sefa geldin, sefa geldiniz" sözüne "teşekkür ederim" anlamında karşılık olarak söylenir. || Sefa geldin, sefa geldiniz, bir yere gelmiş olanlara “hoş geldin, hoş geldiniz” anlamında söylenen ağırlama sözü. || Sefa geldine gitmek, bir yere yeni yerleşen ya da gittiği yerden dönen birini ziyarete gitmek. || Sefa sürmek, dertsiz tasasız, rahat ve eğlenceli biçimde yaşamak.