SEFAHAT, -tf a. (ar. sefahat).
1. Özellikle cinsel bazların doyurulmasına yönelik zevklere, eğlencelere aşırı ölçüde düşkünlük: Sefahate dalmak. Sefahatin tükettiği bir insan.
2. Esk. Servetini ölçüsüz ve gereksiz biçimde harcama; israf etme.