SEPTUM a. (çit anlamında lat. söze.). Zool.
1. Polipöbeklerinde iç çeperden başlayıp hayvanın çevresine uzanan ve mercansı knidlilerde merkeze ulaşmayan ışınsal kireçli yapracıkların her biri.
2. Solungaç septumu, Enteropneusta'larda, iki solungaç şeritçiğini ayıran örtenek bölümü.

—Karş. anat. Burun septumu, iki koklama keseciğini birbirinden ayıran kalburkemiği parçası. || Enine septum, arka perikart bölmesinin ön kısmı. || Gözçukurları arası septum, iki gözçukurunu birbirinden ayıran iskelet lamı. || Kulakçıklar arası sep tum, dört ayaklı omurgalılarda ana kulakçık boşluğunu ikiye bölen dikey lam. || Soğancık septumu, amfibyumlarda aort soğancığını İkiye bölen dikey lam.

—Nöroanat. Saydam septum, beyin dokusunda bulunan ve sinir hücreleriyle sinir liflerinden oluşan ve yukarıdaki beyin orağı İle aşağıdaki ve öndeki nasırlı cisim arasında yer alan düz ve yaygın bölge. (İnsanda bu bölge pek iyi bilinmiyor; hayvanda ise bu bölgenin uyarılmasıyla bir esenlik doğduğu sanılıyor.) || Septum top lardamarı, saydam septumun içindeki toplardamar.

—Tem. parç. Bir hızlandırıcıda, parçacık demetinin yolu üzerindeki elektrostatik ya da manyetik alanın sınırını oluşturan tel ağ ya da metal yaprak. (Alanın egemen olduğu taraftan geçen parçacıklar böylece demetten ayrılmış olur.)