STATÜ a. (fr. statut; geç lat. statutum, klasik lat. statuere, tüzüğe bağlamak'tan).
1. Kamu kuruluşlarının (yerel yönetim organları, kamu işletmeleri) ve kamu hizmeti gören personelin (devlet memurları) temel hak ve yükümlülüklerini belirleyen yasalar, tüzükler ve yönetmelikler bütünü.
2. Topbil. Bireyin belli bir toplumsal hiyerarşide tuttuğu ve ona başkaları karşısında az ya da çok ayrıcalık sağlayan, haklar ve ödevler veren yer. (Her statü, bireyi belli bir davranış modelini, yani bir rolü benimsemeye iter.)

—Anayas. huk. Kimi anayasalara verilen ad.

—Dilbil. Konuşucuyla dinleyici arasında kurulan bildirişimin türüyle (önesürüm, buyruk, soru) tanımlanan cümlenin yapısı.