RAB, -bbl a. (ar. rabb).
1. Tanrı (bu anlamda büyük harfle başlatılır): Rabbin nimetleri.
2. Esk. Sahip, efendi.
3. Birinci tekil kişi iyelik ekiyle, Tanrı’ya sesleniş sözü; Sana sığınıyorum Rabbim. Rabbim. sen bize doğru yolu göster.
4. Ya Rab, ya Rabbi, ya Rabbim, Tanrı'ya sesleniş olarak kullanılan bu deyişler, ümitsizlik, şaşkınlık, acıma, sevinç vb. duyguları da belirtir: Ya Rabbim, ben şimdi ne yapacağım. Bu ne güzellik, ya RabbimI

—Esk. Rabb-üd-dar, ev sahibi. || Rabb-ül -âlemin, evrenin efendisi; Tanrı. |] Rabb-ül -enam, bütün yaratıkların efendisi; Tanrı. || Rabb-ül-mal, mal sahibi; sermayedar.

—ANSİKL. isi. Arapçada terbiye etme, eğitme anlamında mastar olan rab (rabb) sözcüğü, giderek mürebbi (eğitici) anlamını kazanmış; özellikle tüm varlıkları ya- Rabat’ta Udaye mahallesi ratan, yöneten, yetiştirip barındıran, her varlığı türünün niteliklerini edindirecek bisurlanndaki kapılardan biri çimde eğiten Tanrı anlamında kullanılmıştır. Cahiliye devrinde putlara da rab denirdi; müslümanlıkta ise Allah'ın adlarından (esma-yı hüsna) biri olarak kullanıldı. Bunun dışında rabb-ül-beyt (evin efendisi), rabb-ül-mal (mal sahibi) gibi tamlamalar biçiminde insanlar hakkında da kullanılır. Kuran'da, hepsi de Allah'ın adı olmak üzere 900 kezden fazla yinelenmiş olan rab sözcüğü, ayetlerin çoğunda Rabb-ül-âlemin (âlemlerin Rabbi) biçiminde; ayrıca her şeyin Rabbi, Musa ve Harun'un Rabbi. şu kentin (Mekke) Rabbi, senin Rabbin gibi çeşitli tamlamalarla da geçer

—Tasav. Rabb-ül-erbab, efendilerin efendisi, Tanrı.