RABİ sıf. (ar. rât>/f). Esk.
1. Dördüncü.
2. Rabi aşer, on dördüncü.

RABİ a. (ibranice hoca anlamına gelen rab sözcüğünün hocam anlamına gelen seslenme hali, rabi). Kutsal Kitap sonrası dönemde yahudi edebiyatında Yasa (şeriat) bilginlerine verilen unvan.

—ANSİKL Yeni Ahit'te kullanılan bu unvana hahamlık dönemi metinlerinde sık sık rastlanır. Bu dönemde, talmud dönemi ve Ortaçağ'ın en seçkin üstatlarına, XVIII. yy.'ın hasid topluluklarının önderlerine veriliyordu. Bugünkü yahudi topluluklarında rab ve rabi terimleri, “bay" anlamında kullanılmaktadır.