PİS sıf.
1. Leke, toz, kirle kaplı olan şey için kullanılır; kirli: Pis bir masa. Pis bir oda.
2. Kendinde pislik, kir bulunan şey için kullanılır: Bu çeşmenin suyu pistir, içilmez.
3. Kötü, çirkin oluşuyla bir kimsede itme, tiksinti, iğrenme uyandıran şey ya da kimse için kullanılır: Şu pis huyundan ne zaman vazgeçeceksin? Çok pis bir ilişki.
4. Can sıkıcı, üzücü, boğucu olan şey için kullanılır: Birine pis bir oyun oynamak. Pis bir duruma düşmek. Pis bir iş yaptılar.
5. iğrenç kabul edilen ya da edebe aykırı niteliği yüzünden utanç verici olduğu düşünülen şey için kullanılır: Pis bir sözcük kullandı. Pis bir el hareketi.

—Bot. Pis tütün, kuraklık nedeniyle çiçek açamamış tütünlerden elde edilen ve zayıf dokulu, küt uçlu yapraklardan oluşan düşük kaliteli tütün.

—Oy. Pis yedili - YEDİLİ.

♦ be.
1. Etrafını, bulunduğu yeri kirleterek: Çok pis çalışıyor.
2. Pis pis, kötü, hoşa gitmeyecek biçimde: Durduğu yerden bize pis pis bakıyor. Yüznumara pis pis kokuyor. || Pis pis düşünmek, sıkıntı ve üzüntü içinde derin derin ne yapacağını kestiremeden düşünmek. || Pis pis gülmek, bir kimseyi sinirlendirecek biçimde arsız arsız gülmek: Karşımıza geçmiş, pis pis gülüyor.

♦ a.
1. Temiz, düzenli olmayan ya da hoşlanılmayan kimse: Pise bak!
2. Pisi pisine, anlamsızca, boşuna, boş yere: Doğrusu pisi pisine ölmek istemem.