ÖZEK a.
1. Bir şeyin, bir yerin ortası, merkezi.
2. Yörs. Arabalarda ön ve arka dingili birbirine bağlayan ağaç direk (özek ağacı da denir.)
3. Özek demiri, özek ağacını arabaya bağlayan demir.

—Bot. Sapta ve kökte merkez silindirin ekseninde yer alan, genellikle klorofilsiz büyük hücreli gevşek bir parankimayla dolu öz bölgesi. (Özek soğurulup ortadan kalkarak yerini bir boşluğa [özek kanalı] bırakabilir; daha, başka durumlarda, yedek besin maddeleriyle yüklenmiş olabilir [şekerkamışı-sakkaroz; patates-nişasta; yıldızçiçeği-inülin; kaktüssu]. Aynı cinsten parankimamsı bir doku, sapın ya da kökün içindeki komşu iki iletim demetini yarılamasına ayırabilir [öz ışınları]. Sapların ve köklerin özeği uca yakın ortadaki bir sürgendokudan doğar. Yaşlı köklerin özeği çoğunlukla sertleşmiştir.)

—inş. Merdiven özeği, SEREN’in eşanlamlısı.