NAFİLE sıt. (ar. nafile).
1. Boş yere yapılan, yararsız, gereksiz bir şey için kullanılır: Bütün bu çabalar nafile.
2. Nafile yere, boşuna, gereksiz yere, beyhude: Nafile yere çocuğu üzdün, onun suçu yokmuş.

—Denize. Nafile alabanda, denizlerin tekne içine girmesini önlemek için, küçük teknelerin bordalarına gerilen geçici brandadan küpeştelerin iç bölümlerine verilen ad.

♦ be. Boşu boşuna, yararsız bir biçimde: Nafile üzülmüşüz, haberin aslı yokmuş. Nafile gelmişiz, program değişmiş.

♦ a. Din. Fazladan tutulan oruç ya da kılınan namaz.