NAHİYE a (ar nahv'dan, nahiye).
1. Esk. Kenar, bir şeyin yan kısmı, yön.
2. Bölge: Göğüs nahiyesinde bir ağrı hissetmek.
3. Civar, çevre: Şehrin doğu nahiyesinde böyle olaylar görülür.

—Esk. anat. Nahlye-i ıbtiye. koltukaltı bölgesi. || Nahiye-i kataniye, bel bölgesi. || Nahiye-i rakabiye, ense bölgesi. || Nahiye-ı ususuye, kuyruksokumu bölgesi. || Nahiye-i zahriye, arka, sırt.

—Huk. BUCAK'ın eşanlamlısı.