NASİP a. (ar naşib).
1. Tanrı'nın her insana uygun gördüğü varsayılan şey; kısmet: Biz de istedik ama nasip değilmiş, olmadı.
2. Pay, hisse: Mirastan nasibine bir ev, bir de arsa düştü.
3. Talip, kısmet: iyi bir nasip çıkmadı.
4. Nasip etmek, Tanrı’dan söz ederken bir şeye bir şeyin olmasına olanak vermek: Tanrı nasip ederse, gelirim.
5. Nasip olmak, Tanrı tarafından uygun görülmek: Nasip olsaydı olurdu, değilmiş; fırsat düşmek, elvermek: Neden gelmedin? — Nasip olmadı.
6. Bir kimseye nasip olmak, mutlu şeylerden, değerli kimselerden söz ederken, bir kimseye ulaşmak, onun eline geçmek. Böyle büyük liderler her ulusa nasip olmaz.
7. Bir şeyden nasibini almak, güzel, hoşlanılan bir şeyden kısa bir süre de olsa yararlanmak; (olumsuz kullanıldığında) bir kimsede sözkonusu bir niteliğin olmadığını vurgulamak için alay yollu kullanılır: Doğruluktan nasibini almamış bir insan.

—Esk. Nasib-dar, pay alan, hisse sahibi.