NEZAKET, -ti a. (fars. nâzik'ten osm. ar. nezâket).
1. Başkalarına karşı saygılı, nazik, ince davranma; bu biçimde davranan bir kimsenin, davranışlarının niteliği; incelik, kibarlık: Nezaketi ve güzelliğiyle dikkat çekiyor.
2. Saygılı, kibar, ince davranış, incelik, naziklik: Bana yer ayırtmanız büyük bir nezaket.
3. Dikkatli davranmayı gerektiren önemli iş ya da durum: Durumun nezaketini yeterince anladıklarını sanmıyorum.
4. Nezaket icabı. incelik gereği olarak. || Nezaket kesp etmek, dikkat ve önemle üzerinde durulmayı gerektirir nazik bir durum almak. || Nezaket satmak, nezaket taslamak, kibar ve ince olmadığı halde öyleymiş gibi görünmeye çalışmak. ||... mak(+ma) nezaketini göstermek, incelikle, kibarlıkla bir şey yapmayı kabul etmek: Bana arabama kadar eşlik etmek nezaketini gösterdiğiniz için teşekkür ederim.

—Dilbil. Nezaket biçimi, konuşucunun nezaket göstermek için kullandığı dilbilgisi biçimi (örn.çoğul).