MAKHUR sıf. (ar. kahr'öan malfhüı). Esk.
1. Yenilgiye uğramış, mağlup: "Ab- dülhamit devrinin en büyük mağdurlarından, makhurlarından bahsederken, Eşrefin şerefli ismini de hürmetle yadetmemiz lazımdır" (Tokadizade Şekip, XIX. yy.).
2. Mahvolmuş, Allah’ın gazabına uğramış.
3. Makhpr-i kahr-i ilahi, ilahi gazapla kahrolmuş.