MANEVİYAT, -tı a. (ar. mafnevi’rim çoğl. marneviyyat).
1. Tüm ruhsal yaşam: Fiziksel yapı maneviyatı etkiler.
2. Bir kimsenin zorluklara karşı koyma gücü; moral: Biraz maneviyatını yükselt. Hastanın maneviyatı yerinde.
3. Esk. Maddi olmayan, manevi şeyler.
4. Maneviyatı bozulmak (kırılmak), yürekliliğini yitirmek, içine korku düşüp kendine güveni sarsılmak: Bunların dediğine bakma, maneviyatın bozulmasın. || Maneviyatını kırmak, bir kimsenin yürekliliğini, kendisine olan güvenini sarsmak: Böyle konuşup da çocuğun maneviyatını kırma.

—İsi. İslam düşüncesinde tüm varlıklar ve kavramlar maddesel nitelik taşıyıp taşımamaları yönünden maddiyat ve maneviyat diye iki ayrı alanda toplanırlar. Niceliği olan, uzayda yer kaplayan, çeşitli bileşikler oluşturmaya elverişli bulunan ve duyu organlarıyla algılanabilenlere maddiyat; bu nitelikleri taşımayanlara maneviyat denilir. Zekâ, bilgi, inanç, can, yetenek, yaşam gibi kavramlarla Allah, melek, ruh, nefs gibi metafizik varlıklar maneviyat alanında yer alırlar. İslam düşüncesine yeni- platonculuktan gelen sudur (doğuş) ya da feyz (taşma) kuramına göre, maddiyat içinde yer alan tüm varlıkların kaynağı, maneviyattır; yaradılış, sürekli olarak manadan taşan maddi varlıkların görünümüdür. "Maneviyat" terimi ayrıca, dinsel, ahlaksal ve geleneksel değerler için de kullanılır.