MASİVA a. (ar. ma- ve sivâ'dan ma-siva). Tasav.
1. Bir şeyin dışında kalan şeylerin hepsi; dünya ve dünya ile ilgili her şey. (Tanrı’ya doğru yolculuğa [seyrün ila’llah] çıkan kişinin, Tanrı’da yok olabilme [fenaj için dünya ve dünya ile ilgili her şeyi terk etmesi gerekir.)
2. Terki masiva ya da masivadan vazgeçmek, dünya ile ilgiyi bütünüyle kesmek.

—ANSİKL. Tasavvuf düşüncesine göre, gönlün masiva ile ilgisini koparmak seyrü sülûkun (Allah'a doğru yükseliş) ön koşuludur. Sufiler, Allah'ın dışındaki şeylere gönül verenler ile yaratıkların ve olayların Allah’ın gücüyle meydana geldiğinin bilincine varamayanları masiva ehli diye adlandırırlar.