MECARİ çoğl. a. (ar. mecranın çoğl. mecari ). Esk. Su yolları, akıntı yerleri, mecralar: "Bilakis vergi, mecâri-i varidattan yalnız taşan kısmını alır" (Ahmet Muammer ve Şükrü Kaya).

—Esk. anat. Mecari-i teneffüssiye, soluk boruları.

—Esk. zool. Mecari-i hevaiye, bazı hayvanların başlarının üst tarafında nefes almaya yarayan bir ya da iki delik.