MEFTUH sıf. (ar fetfı, açma'dan meftütj). Esk.
1. Zapt edilmiş, ele geçirilmiş.
2. Açılmış, açık: “Meftûhtur erbâb-ı dile bâb-ı muhabbet" (Şeyhülislam Yahya, XVII. yy.).

—Esk. dilbilg. Fetha (üstün) harekesiyle "a” ya da "e" okunan harf için kullanılır.