MENKUŞ sıf. (ar. nakş'tan menkuş). Esk.
1. Nakşedilmiş, işlenmiş: "Ben ki, diyordu, kendimi hepsinin hafızasında menkuş sanıyordum, insanı ne çabuk unutuyorlarmış" (Y. K. Karaosmanoğlu)
2. Boyanmış, resmedilmiş: "Bir ibadethaneleri olup duvarlarında eski padişahlarının resimleri menkuştur" (F. Köprülü).

—Güz. sant. Nakışlı alçı pencere.