MERTEK a. (ermenice martag'dan).
1. Bir çatıda aşıtlar üstüne eğim doğrultusunda tespit edilen ve kaplama tahtalarını taşıyan ahşap ya da metal uzun parçalardan her biri.
2. Ana mertek, bir çatıda, daha kısa olan yavru merteklerin tersine, merkezi mertek. || Bağlama merteği, hem mertek, hem yanlama işlevi gören parça. || Sırt merteği, bir eğik mahya ya da bir iç derede birleşen mertek.

—Esk. sil. Yayların konduğu, tahtadan kafes biçiminde yapılmış ve her köşesinden zincirle tavana asılan mahfaza.