MESERRET, -tl a. (ar. sürüYdan meserret). Esk.
1. Sevinç, şenlik: "Meserret bir yanında gerçi almış destine destin / Gam amma kim beri yanında devşirmiş girîbâm" (Nedim, XVIII. yy.).
2. Meserretle, sevinçle.
3. Meserret-âver, sevinç getiren, sevindirici. || Meserret-bahşa, sevinç bağışlayan, sevinçli. || Meserret-efza, sevinci artıran. || Meserret-engiz, sevinç uyandıran.