MEŞAİR çoğl. a. (ar. meş’ar'ın çoğl. me- şarir). Esk.
1. Mekke'de hacı olunmadan önce durulması gereken yerler.
2. Meşair-ül-hac. hac sırasında durulan yerler.

—Esk. biyol. Beş duyu.
Meşair iiş-şuara, Âşık Çelebi'nin şairler tezkiresi (1566). Yapıtın uzun giriş bölümünde yazar, kendi yaşamıyla ilgili bilgi verir; tezkire yazarken uyulması gereken kuralları sıralar Eldeki nüshalarda 360 ile 424 arasında değişen şaire ebcet sırasına göre yer verilmiştir. Yapıtta şairlerin hayat hikâyeleri, özel yaşamları geniş biçimde konu edinilmiştir. Dönemin sosyal yaşantısı, zevkleri, eğlence yerleri, sohbet toplantıları, giyim kuşam hakkında ayrıntılı bilgi bulunmaktadır. Türkçe sözcükler, deyimler, atasözleri, cinaslar, şairlerin aralarında latife diye adlandırılan açık-saçık şakalar yönünden zenginlik taşır. Dönemin kültür yaşamını canlandırması bakımından önemlidir. Minyatürlü bir nüshası Millet kütüphanesi’ndedir (Ali Emiri böl. 772). G. M. Meredith-Owens Londra’da British Museum’da bulunan (Or. 6434) nüshanın tıpkıbasımını önsöz ve bir dizinle yayımlamıştır (1971).