MEŞRU sıf. (ar. meşr).
1. Yasaya, hukuka uygun nitelikteki şey için kullanılır: Meşru otorite.
2. Yasayla gerçekleşen şey için kullanılır: Meşru evlilik.
3. Evlilik bağlarıyla birleşmiş kişiler ve çocuklar için kullanılır: Meşru çocuklar.
4. Akla, adalete, hakka dayalı şey için kullanılır: Meşru bir istek, dilek.
5. Esk. Şeriatça izin verilen.

—Cez. huk. Meşru müdafaa - MÜDAFAA.