MEŞHUM sıf. (ar. şehamet'ten mefhûm). Esk.
1. Cesaretli, cesur, yürekli.
2. Çevik, oynak at için kullanılır.
3. Korkutan, dehşete düşüren.

MEŞHUM sıf. (ar. meşhün). Esk. Doldurulmuş, dolu: "Sultan Süleyman'ın şiir ve aşk ile meşhün hissiyâtına pek tevâfuk ederdi" (A. R. Altınay).