MEVAKİB çoğl. a. (ar. mevkib'ın çoğl. mevakib). Esk. Alaylar, kalabalıklar, güruhlar: "Çamlıca'dan bir büyük bahçenin "Iac"ı veya mevakib-i tabi iyeden geçen bir nehir gibi görünen Boğaziçi o kadar ziya içinde cereyan ediyordu ki..." (Sami- paşazade Sezai, XIX. yy.).