MUAF sıf. (ar. "afv'dan osm. mu"af). Esk
1. Cezasının bir kısmı bağışlanmış, bir yükümlülükten bir kerelik affedilmiş
2. Serbest, özgür.
3. (Bir şeyden) muaf olmak, bir yükümlülükten bağışlanmış ol mak, o konuda kendisine ayrıcalık tanı mak.
4. Bir kimseyi (bir şeyden) mual tutmak, bir kimseyi yapılması gereken bir işten, bir yükümlülükten, bir görevden bağışlamak, ona ayrıcalık tanımak: Onu mecburi hizmetten muaf tutmuşlar Vergi den muaf tutmak.

—Esk. biyol. Bağışık.