MUADELE a. (ar. "adiden mu"adele). Esk.
1. Eşitlik, beraberlik, denklik: "Bu muadele kaç meçhullü olursa olsun ben halledeceğim" (Ahmet Ras m).
2. An laşılmaz, karışık şey: "Ahmet Kerimin ken di kendisine asla halledemediği muade lelerden biri de bu idi" (Y. K. Karaosmanoğlu).

—Esk. fels. Denklem.

—Esk. mat. Denklem. |j Muadele-i cebri ye, cebirsel denklem. || Muadele-i mütekabile, karşıt denklem. |j Muadele-i tama miye, integral denklem