MUATTAL sıf. (ar. "ataletten mu"attal). Esk.
1. Kullanılmaz duruma gelmiş, terk edilmiş: "...eğer mal sahibi araziyi muattal bırakarak yalnız otlakiyesinden yüz on mecidiye kazanacağını anlarsa.... ” (Ahmet Muammer ve Şükrü Kaya).
2. işe yaramaz, boş: "Kuvvayı fikriyesi muattal kalmış bir mağşuş gibi buradan çıkıp eve gitmeli,...." (H. Z. Uşaklıgil).
3. işsiz, boşta.