MUAZZEZ sıf. (ar. ‘izzet fen mu'azzez). Esk.
1. Sayılan, saygı gören, saygıyla kar şılanan, saygın: "...nev-ı beşerin en muazzez menfaatleri şimdiye kadar nail olduğu İslâhata müşabih ıslâhat hakkında en esaslı ûmidleri bu şiddetle müsaade göstermez" (H. C. Yalçın).
2. Kutsal, aziz.
3. Üstün, değerli, "... akrabalardan daha muazzez bir hale geliyorlar" (H. C. Yalçın).